Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Οι κάργιες


Μια νύχτα ύπουλη
απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα
κάργιες μπήκαν απρόσκλητες
και στοίχειωσαν το σπίτι

δάκρυα μαύρα κύλησαν
στο ξεφτισμένο πάτωμα
μετέωρος έμεινε ο δείπνος
ανάμεσα σε σκοτάδι και σιωπή







Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

Η λύπη

Μονάχη στο τραπέζι κάθεται
με μια πείνα ακόρεστη
όλους τους πόρους τρώει


η λύπη πάντα σιωπηλή






Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2018

H γυναίκα των πρέπει


Πρέπει φροντίδα. Πρέπει παιδιά. Πρέπει σπίτι. Πρέπει δουλειά. Πρέπει πλύσιμο, ξεσκόνισμα και σίδερο. Πρέπει γονείς. Πρέπει νοσοκόμα, μαγείρισσα, κουβαλήτρια, τροφός. Πρέπει γάμοι, βαφτίσεις, κηδείες, μνημόσυνα. Πρέπει δυνατή. Πρέπει αντοχή. Πρέπει να τρέξει, να προλάβει, να προβλέψει, να στηρίξει, να υπομένει, ν’ αναλάβει κι’ αυτό κι’ εκείνο κι’ ετούτο και τ' άλλο.

Χρόνια και χρόνια πότιζε αδιάλειπτα τα θεριεμένα πρέπει. Εκείνη, μέρα με τη μέρα, ανεμόδαρτη κι απότιστη ξεραίνονταν. Από σκόνη και θειάφι γέμιζε, η δίχως ζωή, ζωή της.

Τώρα κανείς. Καμιά σκιά στο απέναντι παράθυρο, στο σπίτι μέσα δεν υπάρχει κανείς. Ζωή στραγγισμένη κι άδεια. Μόνη, στεγνή και λυγισμένη, η γυναίκα των πρέπει, αφέθηκε στη θάλασσα τη σκοτεινή του τίποτα π’ αθόρυβα και ύπουλα την έπνιξε.








Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2018

Υμνώ σε γυναίκα


Ω γυναίκα αιώνια

πίδακες από αίμα
φωτιά και χώμα
θάλασσες μαύρες εφτά
μαύρη λαχτάρα
μέρες εφτά στο πόδι
αλυσοδεμένες
ιππεύουν το φλεγόμενο νου

ω γυναίκα αιώνια

στο εύγονο δάσος
σκυλιά πεινασμένα αλυχτούν
στο λίκνισμα του ωκεανού
υπεράνω του σκότους
στέφανα
ραφές νυφικές και νεκρικές
από γέννηση ράφτρα

ω γυναίκα τρισμέγιστη


ω γυναίκα στεφανηφόρα