Γράφουμε ίσως επειδή φοβόμαστε να πεθάνουμε, ή ίσως επειδή θέλουμε να προκαλέσουμε τον θάνατο, ή ίσως επειδή θέλουμε να επιστρέψουμε στη μήτρα της μητέρας μας. Μπορούν να είναι πολλοί οι λόγοι. Κυρίως όμως, επειδή η ζωή δεν μας αρκεί.

Αντόνιο Ταμπούκι





Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Εκρήξεις


Με χείλη και χέρια εξιχνεύεις
τις θηλυκές καμπύλες
ρίγος πυρετός καταμεσήμερο
πόθος-ηφαίστειο που ξεχειλίζει
για μια στιγμή αιώνια 
η θάλασσα στη φωτιά βαφτίζεται

χορεύει η γη σαλεύοντας τα πέπλα της
στο σώμα σου η ανάσα μου εκρήγνυται
σε χιλιάδες κραυγές
σε χιλιάδες αηδόνια
σε ιερά αρχαία
πόθοι κατακλυσμοί
σε σοκάκια και στέγες
σε χειμάρους υπόγειους
έρωτες φιλιά εγκαύματα

κάθε στιγμή στο αίμα μου είσαι
κάθε στιγμή μέσα σου εκρήγνυμαι










Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Μοναξιά μου

Γερά δόντια γερό στομάχι
πνεύμα και δέρμα φιδιού
σα να μην ήπιες αίμα αρκετό
άσβεστη τη δίψα κράτησες
πεινασμένη σύρθηκες κι αχόρταγη
ανάμεσα σ' απουσίες και ρωγμές
ρούφηξες από ποτήρι ξέχειλο
όλες του τις σταγόνες
σαν ύπουλα με σίμωσες

νίπτω την ψυχή μου
το σώμα απεκδύω από κάθε ανομία
προετοιμάζω τα ρούχα της φυγής
των φτερών το γοργοχτύπημα
σαν αφουγκράστηκα το δείλι

γυμνόσαρκος ο φόβος μοναξιά μου
μην απομείνεις μόνη αγωνιώ
σαν το καπέλο του πεθαμένου στην κρεμάστρα
σαν τ’ άδειο μανίκι του σκιάχτρου μη μείνεις
τούτο το σώμα δεν σε σηκώνει πια
φόρα τα ξυλοπάπουτσά σου
καιρός να φεύγουμε και οι δυο

μην απομείνεις μόνη φοβάμαι μοναξιά μου













Τόσο πολύ π' αγάπησα

Πύρινη ως φωτιά
π’ ανεμοστρόβιλοι αρπάζουν
δεν υποτάχτηκα ούτε αγάπησα
τόσο εσένα, π’ άγρια με θέρισες,
όσο αγάπησα των ματιών σου
τα ναυαγισμένα καράβια
με τα τραγικά ονόματα
τους μακρινούς φάρους
το λαμπιρίζον μαύρο τους
τόσο πολύ π' αγάπησα


τις νύχτες που γύρευα μόνη
το χαμένο να βρω εαυτό
τις νύχτες που γυρνούσα μόνη
χωρίς να μ’ αγγίζει κανείς
τις νύχτες που μέσα μου σκότωνα
κάθε παλιά αυταπάτη