Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2018

Θεόγυμνο σ’ αγάπησα





Στο σκοτάδι βουλιάζουν οι λέξεις. Λέξεις ετερόκλητες σε πόλεμο αδηφάγο. Νύχτα αταλάντευτη. Είτε ψιλοβρόχι, είτε κρύο τσουχτερό αβέβαιες οι κατευθύνσεις. Πόνος. Ζωή σ’ αναστολή. Πόθοι επιτακτικοί σ’ εγρήγορση. Χρόνος. Ετερόκλητες λέξεις σ’ αγωνία. Ο χρόνος κυλά. Ο χρόνος ερημώνει. Ο χρόνος άρχει. Σ’ αγαπώ σ’ ένα χρόνο που παγίδα είναι. Κυλάει αναπότρεπτα σ’ ένα σύμπαν-ρολόι. Κοιτάς τα χέρια σου κι έτσι άδεια δεν τ’ αναγνωρίζεις. Έτσι άδεια τα χέρια σου αγάπησα. Ονειροκρίτης μωρό. Ονειροκρίτης δόντια. Ονειροκρίτης φίδι. Χρόνος φίδι. Σε κρύους κι ανεμοδαρμένους τόπους ούτε σπίτια-φωλιές, ούτε ρούχα κατάσαρκα. Μεταξύ εισπνοής κι εκπνοής ζωή καπνομίχλη. Εκεί. Στη γη του πυρός την παγωμένη έτσι γυμνό, θεόγυμνο σ’ αγάπησα.






2 σχόλια :

  1. "Πόνος. Ζωή σ’ αναστολή. Πόθοι επιτακτικοί σ’ εγρήγορση..."
    Θεέ μου τι φράση...! Βίκυ μου ποια βιώματα ανασύρουν τα λόγια σου. Ξέχωρα όπως εδώ και συνολικά σε όλο σου το ποίημα ετούτο.
    Όπως πάντα....
    Καλή σου βδομάδα καλή μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. αχ αυτες οι λέξεις σου Βικυ μου!
    Συγχαρητηρια και πάλι

    ΑπάντησηΔιαγραφή